| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość budżetowa > Kadry i płace > Zatrudnianie i zwalnianie > Odmowa wykonania polecenia służbowego

Odmowa wykonania polecenia służbowego

Pracownik administracji publicznej musi wykonywać polecenia służbowe swojego przełożonego. Nie może to być jednak ślepe posłuszeństwo. Pracownik jest zobowiązany odmówić wykonania polecenia, które jest niezgodne z prawem albo zawiera znamiona pomyłki.

Pojęcie „niepowetowana strata” należy odnosić do szkody majątkowej w rozumieniu cywilnoprawnym. Podstawową przesłanką odpowiedzialności jest w tym przypadku szkoda. Zatem można stwierdzić, że określenie to odnosi się do wszelkich uszczerbków w dobrach lub interesach prawnie chronionych, których poszkodowany doznał wbrew swej woli. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek straty, lecz o te, które są na tyle istotne, by stanowiły uzasadnienie odmowy wykonania polecenia. Niepowetowana strata musi mieć charakter nieodwracalny.

– Katalog dotyczący ewentualnych przestępstw czy wykroczeń, które funkcjonariusz publiczny może popełnić, wykonując polecenie służbowe, jest szeroki i niedoprecyzowany. Obejmuje on czyny od fałszerstwa dokumentu czy nieudostępnienia informacji publicznej, po skutki o charakterze finansowym godzące w szeroko pojęty interes publiczny – tłumaczy dr Mazuryk.

W ocenie dr Zuzankiewicza wskazane przez ustawodawcę okoliczności, które zobowiązują pracownika do niewykonania polecenia służbowego przełożonego, mogą budzić pewne problemy. Trudno często ocenić, czy konkretna sytuacja spełnia warunek niezgodności z prawem bądź kwalifikuje się jako naruszenia prawa karnego lub prawa wykroczeń. Jeszcze bardziej problematyczna może być praktyczna interpretacja przewidzianego w ustawie samorządowej kryterium niepowetowanych strat. Ma ono charakter niezwykle szeroki, przez co w praktyce może być nadużywane.

Kontrasygnata skarbnika

Stosownie do samorządowych ustaw ustrojowych niektóre czynności prawne o charakterze majątkowych wymagają kontrasygnaty skarbnika bądź osoby przez niego upoważnionej. W stosunku do tego pracownika samorządowego również stosuje się rozwiązania przyjęte w pragmatyce.

Regulacje ustaw samorządowych nie przewidują możliwości odmowy udzielenia kontrasygnaty przez skarbnika. Takie uprawnienie, a jednocześnie obowiązek, wynika z art. 25 ust. 3 u.p.s., zgodnie z którym skarbnikowi gminy jako pracownikowi samorządowemu nie wolno wykonywać poleceń, których wykonanie – według jego przekonania – stanowiłoby przestępstwo lub groziłoby niepowetowanymi stratami. Nie jest więc wystarczającym powodem odmowy udzielenia kontrasygnaty sama niezgodność z prawem danej czynności prawnej.

Podobną regulację zawiera art. 262 ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 532; dalej: .u.f.p.), zgodnie z którym skarbnik gminy, który odmówił udzielenia kontrasygnaty – ale tylko w zakresie czynności wymienionych w art. 262 ust. 1 u.f.p. (zaciąganie kredytów i pożyczek oraz udzielaniu pożyczek, poręczeń i gwarancji, a także emisja papierów wartościowych) – ma obowiązek jej udzielenia na pisemne polecenie wójta, z wyjątkiem przypadku, gdy wykonanie polecenia stanowiłoby przestępstwo lub wykroczenie. Również w tym przypadku nie chodzi o stwierdzenie przestępstwa lub wykroczenia w drodze wyroku sądu karnego lub mandatu karnego, ale o przekonanie skarbnika gminy, że dana czynność stanowiłaby przestępstwo lub wykroczenie.

Zobacz również: Kontrasygnata skarbnika gminy

reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYNAGRODZENIA

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

ANGIELSKI DLA KSIĘGOWYCH

Eksperci portalu infor.pl

Pasieka Derlikowski Brzozowska i Partnerzy

kancelaria prawna

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »