| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość budżetowa > Podatki > Podatki dochodowe > Świadczenia nieodpłatne a zgoda i korzyść pracownika

Świadczenia nieodpłatne a zgoda i korzyść pracownika

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13) uznał za zgodne z Konstytucją przepisy o opodatkowaniu nieodpłatnych świadczeń na rzecz pracowników. Wyrok jest ważny przede wszystkim z tego powodu, że wyjaśnia kryteria i metodologię, którymi należy się kierować przy określeniu, które świadczenia (i kiedy) będą przychodem pracownika do opodatkowania, a za które (i kiedy) nie należy pobierać podatku.

Pracodawcy, którzy będą chcieli zastosować opi­sany test, muszą pamiętać, że nie zawsze prowadzi on do prawidłowego rezultatu. Przykładowo, dojazdy do pracy są fundowane pracownikom w interesie praco­dawcy. Pomimo to TK uznał, że pracownik powinien za­płacić podatek dochodowy od tego świadczenia. Ważniej­sze jest bowiem to, że pracownik, korzystając z dojazdu do pracy na koszt pracodawcy, zaoszczędza na wydatkach.

Sposób obliczania wartości nieodpłatnego świadczenia

Trybunał Konstytucyjny poparł zasadę indywidualnego obliczania wartości świadczenia nieodpłatnego. Wdro­żenie tego poglądu w życie oznaczałoby jednak ogrom­ną buchalterię po stronie pracodawców. Mówiąc obra­zowo, pracodawca musiałby ustalać, ile kanapek zjadł pracownik na imprezie zbiorowej, którą ufundował pracodawca. Pracodawca musiałby sprawdzać, ile razy i na jakiej trasie pracownik skorzystał z firmowego autobusu, aby obliczyć wartość zaliczki na podatek do­chodowy. Jest to w wielu sytuacjach niewykonalne.

Czy prowadzi to do wniosku, że pracodawca, nie mając możliwości obliczenia tej wartości, jest zwolnio­ny z poboru zaliczki na podatek dochodowy? Okazuje się, że może to być błędny wniosek.

Trybunał Konstytucyjny przyznał, że gdyby trak­tować jako przychód pracownika jego udział w organi­zowanych przez pracodawcę np. imprezach zbiorowych adresowanych do wszystkich pracowników, wówczas rzeczywiście nie można byłoby ustalić podstawy opodat­kowania indywidualnych osób (podatników). Całkowicie nieprzydatny okazałby się wtedy wskazany w art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (da­lej: updof) sposób określania podstawy opodatkowania.

I tu pojawia się zaskakujące rozwiązanie, zapropono­wane w omawianym wyroku. Trybunał Konstytucyjny założył, że przychodem pracownika jest tylko takie nieodpłatne świadczenie pracodawcy, na które pra­cownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści.

Przy takim założeniu problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Skoro warunkiem wyrażenia zgody przez pracownika jest po­znanie wartości świadczenia, to pracodawca zna pod­stawę opodatkowania.

Trybunał Konstytucyjny podał przykład zastosowa­nia tej zasady. Jeżeli pracodawca proponuje pracowni­kom zorganizowanie dowozu do pracy, to zbiera listę chętnych do skorzystania i określa odległości, które każdy będzie pokonywał. W takiej sytuacji jest więc w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożone­go. Zdaniem sędziów TK, dopiero ta wartość może być podstawą podjęcia racjonalnych decyzji przez pracow­ników o wyrażeniu zgody na skorzystanie z dojazdów.

reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYNAGRODZENIA

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

ANGIELSKI DLA KSIĘGOWYCH

Eksperci portalu infor.pl

OMEGA Kancelarie Prawne

Ekspert w dziedzinie ubezpieczeń i odszkodowań

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »