Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w podatkach lokalnych w związku z koronawirusem

Zgodnie z prawem unijnym, pomoc publiczną stanowi wsparcie dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jeśli spełnione są wszystkie przesłanki określone w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, tj.:

• wsparcie udzielane jest przez państwo lub ze środków państwowych,
• przedsiębiorca uzyskuje przysporzenie na warunkach korzystniejszych od oferowanych na rynku (w postaci otrzymania dodatkowych środków lub zwolnienia z obciążeń),
• wsparcie ma charakter selektywny (uprzywilejowuje określonego przedsiębiorcę lub określonych przedsiębiorców albo produkcję określonych towarów),
• wsparcie grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi UE.

Polecamy: VAT w gminach

Pomoc w formie ulg podatkowych co do zasady stanowi pomoc publiczną, ponieważ spełnia przesłanki określone w tym przepisie. Wyjątkiem może być udzielanie ulg związane z optymalizacją ściągania należności podatkowych (niespełniona przesłanka korzyści). W takim przypadku, gdy przy zastosowaniu opłaty prolongacyjnej oraz obliczeniu kwoty wsparcia zgodnie z odpowiednim dla danej ulgi wzorem określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach (Dz. U. 2018 poz. 461), uzyskana wartość okazałaby się ujemna lub równa zeru, pomoc publiczna nie wystąpi. Rozpatrzenie wniosku o zastosowanie ulg podatkowych, złożonego przez podatnika będącego przedsiębiorcą generalnie będzie więc kwalifikowane jako pomoc publiczna, z określonymi wyżej wyjątkami.

Udzielanie pomocy przedsiębiorcom, którzy ucierpieli w wyniku epidemii COVID-19 na podstawie Komunikatu - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1, z późn. zm.) (Tymczasowe ramy), nie wyklucza korzystania z pomocy również na podstawie dotychczasowych instrumentów pomocowych, w szczególności pomocy udzielanej na podstawie ustawy Ordynacja podatkowa zgodnie z warunkami wynikającymi z rozporządzenia Komisji nr 1407/2013 z dnia 18.12.2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013) (rozporządzenie Komisji 1407/2013), lub na podstawie krajowych albo gminnych programów pomocowych stanowiących pomoc de minimis. Podatnik może więc wybrać jedną z ww. podstaw prawnych pomocy lub skorzystać z obu. Pomoc przyznawana w ramach środka - Tymczasowe ramy kumuluje się z pomocą państwa przyznaną na podstawie innych podstaw prawnych, oraz z pomocą de minimis w odniesieniu do tych samych kosztów.

Przepis art. 15zzzh ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 37, z późn. zm.) dopuszcza nową klasyfikację przyznawania ulg na podstawie Ordynacji podatkowej, tj. jako pomoc udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, o której mowa w art. 67b § 1 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej. Przedmiotowa pomoc stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Komunikacie Komisji – Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19. W związku z powyższym, podatnikowi może zostać udzielona pomoc de minimis (art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) zgodnie z rozporządzeniem KE nr 1407/2013 lub pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce zgodnie z ww. Komunikatem Komisji (art. 67b § 1 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej), o ile spełni wszystkie warunki określone dla danego rodzaju pomocy.

Zasady udzielania pomocy w oparciu o rozporządzenie Komisji 1407/2013 nie ulegają zmianom w związku obecną sytuacją spowodowaną epidemią koronawirusa. Pomoc de minimis powinna zatem spełniać wszystkie warunki określone w tym rozporządzeniu. Podstawowym kryterium udzielania pomocy de minimis jest nieprzekroczenie limitu kwotowego ustalonego na poziomie 200 tys. euro (100 tys. euro w sektorze transportu). Pomoc ta nie jest ograniczona określonym celem (przeznaczeniem) pomocy, a więc można jej udzielać w związku z dowolnym przeznaczeniem.

Zakres informacji, które przedsiębiorca powinien przedstawić wraz z wnioskiem o pomoc de minimis został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311, z późn. zm.). Załącznik do ww. rozporządzenia stanowi Formularz informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis. Wymóg przedstawienia sprawozdania finansowego za okres 3 ostatnich lat obrotowych sporządzanego zgodnie z przepisami o rachunkowości wynika z § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, a sytuacje, w których podmiot ubiegający się o pomoc jest zwolniony z tego obowiązku określa § 2 ust. 3 rozporządzenia.

Komunikat - Tymczasowe ramy nie ustanawia szczegółowych reguł dotyczących dokumentów, jakie musi przedłożyć przedsiębiorca ubiegający się o pomoc w związku ze skutkami gospodarczymi spowodowanymi epidemią COVID-19. Postanowienia pkt 3.3.1. (21-23) Tymczasowych ram, które konkretyzują warunki pomocy kwalifikowanej jako pomoc udzielana zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. c TFUE, czyli pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego, ustanawiają ogólne warunki udzielania pomocy w formie korzyści podatkowych. Oprócz limitów pomocy, terminu granicznego udzielania pomocy, różnic sektorowych, oraz wymogu, że pomoc nie może być przyznawana przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji, warunkiem udzielenia pomocy jest ustanowienie programu pomocowego z określonym limitem (22b), oraz monitorowanie i sprawozdawczość pomocy (pkt 4 Tymczasowych ram). Jednakże z uwagi na fakt, że Komunikat Komisji ogranicza w sekcji 3.1 możliwość zastosowania ulgi jedynie do przedsiębiorców, którzy na dzień 31.12.2019 r. nie znajdowali się w trudnej sytuacji, konieczne jest uzyskanie powyższej informacji. Stąd też na stronie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów znajduje się przykładowy uproszczony wzór formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc związku z COVID-19.

Obecnie opracowywany jest program pomocowy dotyczący udzielania ulg podatkowych na podstawie Ordynacji podatkowej.

Projekt programu przewiduje, że pomoc udzielana jest na wniosek przedsiębiorcy. Podmiot udzielający pomocy decyduje o udzieleniu pomocy po dokonaniu weryfikacji, czy występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny. Udzielenie lub odmowa udzielenia ulgi następuje w drodze decyzji, od której służy zażalenie. Udzielenie pomocy nie wymaga wydania zaświadczenia.

Zgodnie z art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 708) podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie zobowiązany jest do przedstawienia podmiotowi jej udzielającemu szeregu informacji dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej oraz otrzymanej pomocy, których zakres określony został w „Formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie”, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, z późn. zm.).

Zakres wymaganych do przedstawienia informacji, określony w ww. Formularzu jest jednak dużo obszerniejszy w stosunku do warunków udzielania pomocy określonych w Sekcji 3.1 i 3.9.