Zasiłek pogrzebowy 2017 r.

Polecamy produkt: Jak przygotować się do zmian 2019. Podatki, rachunkowość, prawo pracy i ZUS

Według ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zasiłek pogrzebowy przysługuje w razie śmierci ubezpieczonego, osoby pobierającej emeryturę lub rentę, osoby, która w dniu śmierci nie miała ustalonego prawa do emerytury lub renty, lecz spełniała warunki do jej uzyskania i pobierania a także w razie śmierci członka rodziny.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 czerwca 2009 r. (II BU 26/08 ) stwierdził, że krąg uprawnionych do zasiłku pogrzebowego jest zamknięty i ogranicza się do osób fizycznych. Zasiłek pogrzebowy przysługuje przede wszystkim rodzinie zmarłego. Według art.77 ustępu 2 w/w ustawy, do członków rodziny zaliczamy:

• małżonka (wdowę i wdowca);
• rodziców, ojczyma, macochę oraz osoby przysposabiające;
• dzieci własne, dzieci drugiego małżonka, dzieci przysposobione i dzieci umieszczone w rodzinie zastępczej;
• przyjęte na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletniości inne dzieci niż wymienione w pkt. 3;
• rodzeństwo;
• dziadków;
• wnuków;
• osoby, nad którymi została ustanowiona opieka prawna.

O zasiłek pogrzebowy może także ubiegać się pracodawca, dom pomocy społecznej, gmina, powiat, osoba prawna kościoła lub związku wyznaniowego lub nawet obca osoba. Warunkiem jest poniesienie kosztów pogrzebu przez te podmioty.

Wysokość zasiłku

Zasiłek pogrzebowy przysługuje członkom rodziny w kwocie 4000 zł. Nie ma znaczenia tu wysokość poniesionych kosztów. Członek rodziny otrzymuje całość tej kwoty. 

W przypadku obcej osoby, pracodawcy, domu pomocy społecznej, gminy, powiatu, osoby prawnej kościoła lub związku wyznaniowego, zasiłek jest przyznawany tylko do wysokości poniesionych kosztów pogrzebowych. Ta kwota nie może jednak przekraczać 4000 zł.

Czas przysługiwania

Zasiłek pogrzebowy ma charakter jednorazowy. Prawo do niego wygasa w razie niezgłoszenia wniosku o jego przyznanie w okresie 12 miesięcy od dnia śmierci osoby, po której zasiłek przysługuje. Wniosek należy złożyć do właściwej miejscowo jednostki ZUS. Należy załączyć do niego odpis skróconego aktu zgonu, oryginały rachunków poniesionych kosztów pogrzebu, skrócone odpisy aktów stanu cywilnego lub dowód osobisty.

W sytuacji, w której zgłoszenie wniosku było niemożliwe z powodu późniejszego odnalezienia zwłok lub zidentyfikowania osoby zmarłej albo z innych przyczyn całkowicie niezależnych od osoby uprawnionej, prawo do zasiłku pogrzebowego wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia pogrzebu.

Zaistnienie takich okoliczności wymaga udowodnienia. Dokumentem potwierdzającym jest zaświadczenie Policji lub prokuratury, odpis zupełny aktu zgonu lub inny dokument urzędowy potwierdzający zaistnienie takich okoliczności.

Zobacz również: Kadry i płace

Odprawa pośmiertna

Jeżeli zmarły w momencie śmierci był zatrudniony, zgodnie z Kodeksem pracy rodzinie należy się odprawa pośmiertna. Wysokość odprawy jest uzależniona od okresu zatrudnienia pracownika u danego pracodawcy. Jeżeli pracownik był zatrudniony:

• krócej niż 10 lat – wysokość jednomiesięcznego wynagrodzenia;
• co najmniej 10 lat – wysokość trzymiesięcznego wynagrodzenia;
• co najmniej 15 lat – wysokość sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

Odprawa pośmiertna w pierwszej kolejności zostanie przyznana małżonkowi zmarłego. Następnie w kolejce są dzieci do 16 roku życia, a gdy się uczą to do 25 roku życia. Dotyczy to zarówno dzieci własnych zmarłego jak i adoptowanych. W przypadku gdy dziecko jest całkowicie niezdolne do pracy, to odprawa pośmiertna przysługuje mu bez względu na jego wiek.

Prawo do uzyskania odprawy pośmiertnej mają także wnuki, rodzeństwo oraz inne dzieci, którymi opiekował się zmarły (przed osiągnięciem przez nie pełnoletniości).

Również rodzice zmarłego mają prawo do uzyskania takich środków.

Odprawa pośmiertna nie przysługuje jeżeli pracodawca ubezpieczył pracownika na życie, a odszkodowanie wypłacone przez instytucję ubezpieczeniową jest nie niższe niż wysokość odprawy. Gdy okaże się, że odszkodowanie jest niższe od odprawy pośmiertnej, pracodawca musi wypłacić rodzinie różnicę między tymi świadczeniami.

Podstawa prawna:

Ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141 z późn. zm.)

Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. (Dz.U. 1998 nr 162 poz. 1118 z późn. zm.)

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2009 r. (II BU 26/08)