Trzeba określić maksymalny poziom wynagrodzeń zasadniczych pracowników

Na stanowisku starszego specjalisty w urzędzie gminy zatrudniono dwóch pracowników:

• pracownika X – który spełnia minimalne wymagania kwalifikacyjne (wykształcenie średnie kierunkowe oraz 5 lat stażu pracy w jednostce na stanowiskach młodszego specjalisty i specjalisty),

• pracownika Y – który ma wyższe kwalifikacje od minimalnych (wykształcenie wyższe kierunkowe i 15 lat pracy, w tym ostatnie 5 lat na stanowisku starszego specjalisty).

Pracownik Y ma wyższe kwalifikacje zawodowe niż pracownik X. Wynagrodzenie zasadnicze tych dwóch pracowników powinno więc się różnić – stosownie do dyspozycji art. 36 ust. 1 u.p.s. Pracownik Y powinien mieć wyższe wynagrodzenie zasadnicze, ponieważ ma wyższe kwalifikacje, wynikające z posiadania wyższego wykształcenia i dłuższego stażu pracy – owocującego większym doświadczeniem w wykonywaniu danej pracy. To z kolei przekłada się na to, że pracownik Y wykonuje pracę lepiej, dokładniej i szybciej. Jest też w stanie podołać w krótkim czasie nawet bardzo złożonym zadaniom, czego nie zrobi pracownik X, ponieważ jego doświadczenie jest zbyt małe. Ze względu na niższe wykształcenie i mniejsze doświadczenie zawodowe albo nie podoła on zadaniom złożonym bez pomocy ze strony innych pracowników (np. będzie potrzebował opinii przełożonego lub radcy prawnego tam, gdzie pracownik bardziej doświadczony zna już sam zagadnienie), albo wykona zadanie sam, ale będzie potrzebował dużo więcej czasu na samodzielne znalezienie rozwiązania (w tym na pogłębioną analizę stanu faktycznego, przepisów, orzecznictwa). Te różnice powinny zaleźć odzwierciedlenie w „wycenie” wartości pracy świadczonej przez tych dwóch pracowników.