Odłączenie części składowej środka trwałego - ewidencja w jednostce budżetowej

Środki trwałe, to rzeczowe aktywa trwałe o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone dla potrzeb jednostki. Tak mówi definicja środka trwałego zawarta w art. 3 ust. 1 pkt. 15 ustawy o rachunkowości. W przypadku jednostek budżetowych zalicza się do nich również środki trwałe stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, otrzymane w zarząd lub użytkowanie (par. 2 pkt 5 rozporządzenia ministra finansów z 5 lipca 2010 r.).

W sytuacji opisanej w analizowanym przypadku takim środkiem trwałym jest zestaw komputerowy składający się z jednostki centralnej i z monitora. Rozłączenie tych elementów sprawia, że poszczególne elementy przestają być samodzielnym środkiem trwałym w rozumieniu definicji środka trwałego, o której mowa powyżej, zaś dotychczasowy środek trwały ulega praktycznie likwidacji na skutek braku możliwości jego wykorzystania w jednostce macierzystej, przy czym jego likwidacja następuje poprzez:

a) częściową sprzedaż (nieodpłatne przekazanie) innej jednostce, w tym przypadku jednostki centralnej,

b) częściowe wykorzystanie pozostałych odrębnych elementów stanowiących części peryferyjne (monitor) w jednostce macierzystej.

Należy jednak pamiętać, że wykorzystanie w jednostce macierzystej monitora będzie skutkowało koniecznością dołączenia go do innego środka trwałego, gdyż sam monitor nie będzie spełniał definicji środka trwałego.

Aby dokonać tych operacji i prawidłowo je zaksięgować, konieczna jest wycena zestawu komputerowego w podziale na poszczególne jego elementy.

Polecamy: Poradnik Rachunkowości Budżetowej

Wyceny tej należy dokonać według cen rynkowych z uwzględnieniem zużycia wycenianych składników majątkowych, a ceny te będą podstawą do określenia wartości poszczególnych elementów zestawu komputerowego podlegających przekazaniu innej jednostce oraz pozostających w jednostce macierzystej. ⒸⓅ

Elżbieta Gaździk

główna księgowa

Podstawa prawna:

Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1047).

Rozporządzenie ministra finansów z 5 lipca 2010 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 289 ze zm.).